ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ

Είναι προτιμότερο προκειμένου το ελαιόλαδο να διατηρήσει όλα τα ευεργετικά στοιχεία και τα αρώματά του να προστίθεται στο τέλος του μαγειρέματος.

Έχει μεγάλη αντοχή στη θερμοκρασία έναντι των άλλων λιπαρών ουσιών. Γι΄αυτό καλό είναι στο τηγάνισμα να μην ξεπερνά τους 220 βαθμούς και όχι περισσότερο από 30 λεπτά και χωρίς προσθήκη άλατος κατά τη διάρκεια παρασκευής του φαγητού.

 

 

 

ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ

Αν και η ελιά χαρακτηρίζεται ως του ήλιου θυγατέρα, εν τούτοις το ελαιόλαδο κινδυνεύει από την άμεση έκθεσή του στο φως, τον αέρα και την υγρασία. Ιδανική συντήρηση του γίνεται σε μέρος σκοτεινό και δροσερό. Τα σκουρόχρωμα γυάλινα μπουκάλια είναι κατάλληλα, καθώς το γυαλί είναι σταθερό και αδρανές υλικό και το σκούρο χρώμα του δεν επιτρέπει την οξείδωσή του από το φως.

ΤΟ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ ΩΣ ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΟ

Από την Ιστορία στα χρόνια του Ιπποκράτη το ελαιόλαδο φημιζόταν για τις πολλές θεραπευτικές του ιδιότητες, ιδιαίτερα δε στις δερματικές παθήσεις. Επίσης στην αρχαιότητα, για την προσωπική υγιεινή, οι άνθρωποι άλειφαν τα μαλλιά και το σώμα τους με λάδι ελιάς για να τα καθαρίσουν, να τα αρωματίσουν, να τους δώσουν γυαλάδα και να τα κάνουν πιο απαλά. Το ελαιόλαδο είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικές ουσίες, (όπως η βιταμίνη E)- (ειδικά το παρθένο ελαιόλαδο). Επιπλέον, περιέχει και άλλα σημαντικά δραστικά συστατικά, όπως υψηλά ποσοστά βιταμίνης K, ιχνοστοιχεία, (νάτριο & κάλιο), που είναι ευεργετικά για το δέρμα, αλλά και σίδηρο, που κάνει πολύ καλό στα μαλλιά. Μετά από ένα ζεστό μπάνιο, απλώνουμε στο σώμα λίγο ελαιόλαδο και κάνουμε μασάζ.Το δέρμα αναζωογονείται, δείχνει πιο λαμπερό και ενυδατωμένο. Τα λιπαρά οξέα που περιέχει βοηθούν στη διατήρηση του απαλού και σφριγηλού δέρματος. Θρέφουν και αναπληρώνουν το προστατευτικό στρώμα του.

ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

Το ελαιόλαδο είναι πλούσιο σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα, βιταμίνες Α,Β1, Β2, C, D, E, K και σε σίδηρο. Έτσι όχι μόνο είναι προϊόν υγιεινής διατροφής αλλά δρα ευεργετικά σε μια σειρά ασθενειών. Αποτελεί πλούσια πηγή αντιοξειδωτικών ουσιών  (πολυφαινόλες και φλαβονοειδή), ουσίες δηλαδή που προστατεύουν τα κύτταρα από βλάβες- οξείδωση  που προέρχονται από τη δράση τροφών και άλλων ουσιών ( καπνός),  την επίδραση εξωγενών παραγόντων (υπεριώδης ακτινοβολία), χημικά και καρκινογόνα.

 

•  Έχει ιδιότητες τονωτικές, δυναμωτικές, νευροπροστατευτικές, καρδιοπροστατευτικές,  αντιγηραντικές, αντιφλεγμονώδεις. Θεωρείται αληθινή πηγή ζωής. 
•  Βοηθάει στην ανάπτυξη του εγκεφάλου ( βιταμίνη Ε)
• Μειώνει τη διαδικασία γήρανσης χάρη στη πλούσια  περιεκτικότητα αντιοξειδωτικών στοιχείων. Κάνει πιο εύκολη την πέψη μειώνοντας τα γαστρικά υγρά.
• Βοηθά στην καλή λειτουργία του εντέρου.
• Συμμετέχει στην διαδικασία απορρόφησης του ασβεστίου από τον οργανισμό συντελώντας έτσι στην ανάπτυξη των οστών και την ενδυνάμωση της σπονδυλικής στήλης.
• Βοηθά στη μείωση της κακής χοληστερόλης LDL και τη διατήρηση του επιπέδου της καλής χοληστερόλης HDL στο αίμα.
• Βοηθά στο σωστό μεταβολισμό των διαβητικών και στην ισορροπία των τιμών του σακχάρου.
• Αναζωογονεί το δέρμα.
• Αποτρέπει το σχηματισμό ελεύθερων ριζών οι οποίες προκαλούν καταστροφή των κυττάρων.
• Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, σε συνδυασμό με τη μεσογειακή διατροφή καταπολεμά τον καρκίνο και τις καρδιακές παθήσεις,

ΤΟ ΜΑΖΕΜΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ

Η ελληνική λογοτεχνία από τον Όμηρο έως τον Ελύτη και το Ρίτσο εμπνεύστηκε σταθερά από την ελιά, ενώ η ζωγραφική τέχνη απεικόνισε με διάφορους τρόπους το δέντρο, τον καρπό και την καλλιέργειά του από τις αρχαίες τοιχογραφίες ως τους σύγχρονους πίνακες. 

 

                                              Θεόφιλου Χατζημιχαήλ : «Το μάζεμα της ελιάς»

 

 

Οι κορμοί των δέντρων είναι βασανισμένοι

από μια αγωνιώδη προσπάθεια.

Συστρέφονται, γονατίζουν να προσευχηθούν,

υψώνουν σκληρά μπράτσα,

μέλη  τυραγνισμένα από την κίνηση,

όλο αγκώνες και γόνατα.

Οι στριφτές ρίζες βυζαίνουν

απ’ την καρδιά της γης το χρυσό λάδι

Για το καντήλι των Αγίων

Και για τη σαλάτα του φτωχού»

 Στρ. Μυριβήλης

 

 

H ΙΣΤΟΡΙΑ, Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟΥ

Το όνομα της ελιάς είναι ελληνικό και διατηρήθηκε σε κατά την διάρκεια των ετών σ’ όλες τις γλώσσες. Οι Έλληνες ήταν ο πρώτος λαός, που καλλιέργησε το δένδρο της ελιάς για τα μοναδικά προϊόντα του, την ελιά και το ελαιόλαδο. Το δένδρο της ελιάς, που αρμονικά συνυπάρχει με το ελληνικό τοπίο και την αύρα των κατοίκων του, τον ήλιο και τον αέρα ήταν και θα είναι πάντοτε μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης για το ελληνικό πνεύμα και ψυχή. Ένα αιώνιο σύμβολο κοινωνικών και θρησκευτικών αξιών, καθώς και προόδου. Σύμβολο ειρήνης, ευημερίας, ψυχής μα πάνω απ’ όλα  παράδοσης και πολιτισμού.  

Επιστήμονες που ασχολήθηκαν με το βίο και τη γενεαλογική καταγωγή της ελιάς υποστηρίζουν  πως η καλλιέργειά της εμφανίζεται από την ανθρώπινη προϊστορία. Απολιθώματα αυτής εντοπίζονται στον Ελληνικό χώρο με ηλικία πάνω από 50.000 χρόνια. Έτσι, ξεκινώντας από τα μινωικά και τα μυκηναϊκά χρόνια, πλήθος ευρημάτων, ειδικά την Πελοπόννησο, την Κρήτη, τα Ιόνια Νησιά, τις Κυκλάδες την Κύπρο αλλά και σε άλλες περιοχές επιβεβαιώνει τη μακροβιότερη  παρουσία του δέντρου στον ελληνικό χώρο (αναφέρονται: μεγάλες αποθήκες ελαίου και πιθάρια στην μυκηναϊκή Πύλο, δεκάδες πινακίδες Γραμμικής Α και Β και τοιχογραφίες ελιάς στην Κνωσό). Από τα πανάρχαια χρόνια η ελιά λογίστηκε δέντρο ιερό. Άλλωστε η Αθηνά, η θεά της σοφίας, χάρισε την «μορία ελαία»,  το ήμερο και ευεργετικό καρποφόρο στην αγαπημένη της πόλη, όταν νίκησε τον Ποσειδώνα.

Ο «κότινος» δηλαδή ένα κλαδί ελιάς σε μορφή στεφανιού ήταν το χρυσό μετάλλιο που απένειμαν στους νικητές των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων. Η ελιά για τους αρχαίους Έλληνες ήταν σύμβολο των ολυμπιακών ιδεωδών, της Ειρήνης, της Σοφίας και της Νίκης. Ο Αισχύλος στην τραγωδία του Ικέτιδες υμνεί της «ξανθής ελάας» τον καρπό τον «ευώδη πάρα». Κλαδιά ελιάς κρατούν οι ανυπόταχτες εχθρές του γάμου, οι κόρες του Δαναού, όταν  έρχονται στο «ιππότροφο Άργος» για να ζητήσουν προστασία. Και ο Ευριπίδης στο ομώνυμα έργο του παρουσιάζει τις πονεμένες μητέρες των σκοτωμένων αρχηγών να κρατούν  κλαδιά ελιάς όταν φθάνουν στο ναό της Δήμητρας στην Ελευσίνα για να ζητήσουν ικεσία. Ο Σοφοκλής στο έργο του  Οιδίπους επί Κολωνώ απαριθμεί  τις χάρες της Αθήνας ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζει η παρουσία της ελιάς. Ο ιστορικός Ξενοφών στο Συμπόσιό του μαρτυρεί ότι οι «θαλλοφόροι» κρατούσαν κλαδιά Μορίας Ελαίας στη μεγάλη γιορτή των Παναθηναίων. Λάδι μοίραζαν οι ταμίες στους αθλητές για να αλείψουν τα κορμιά τους και άθλον στους νικητές των γυμνικών αγώνων και των ιπποδρομιών έδιναν το ξεχωριστό λάδι από τις μορίες ελαίες. Πολλές είναι οι εθιμικές αναφορές στα έργα των τραγικών ποιητών για το λάδι και τα κλαδιά της ελιάς. Ο Όμηρος  αποκαλούσε την  ελιά τηλεθόωσα, τανύφυλλον, ιερήν και το ελαιόλαδο "χρυσό υγρό" και ο Ιπποκράτης "μεγάλο θεραπευτή". 

 

----

 

ΤΟ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ

Ελαιόλαδο (ή απλώς λάδι) ονομάζεται ο φυσικός χυμός που προέρχεται από τους καρπούς της ελιάς. Ο χυμός αυτός βγαίνει από την ψυχρή συμπίεση του ελαιοκάρπου, χωρίς να χρειάζεται άλλη επεξεργασία, όπως απαιτείται για τα υπόλοιπα φυτικά έλαια με αποτέλεσμα να διατηρεί τα φυσικά συστατικά του αναλλοίωτα. Στο «Δώρο της ελιάς» κρύβονται πολύτιμα μυστικά και πληροφορίες για  τις  θρεπτικές ιδιότητές του και  άλλες καλές πρακτικές ευζωίας. Η χημική σύσταση του  ελαιολάδου είναι ιδεώδης για τον ανθρώπινο οργανισμό και ο βαθμός αφομοίωσης του αγγίζει το 98% πράγμα που σημαίνει ότι ο οργανισμός μπορεί να αφομοιώνει όλα τα καλά συστατικά του. Είναι προϊόν υγιεινής διατροφής πλούσιο σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα και εμπλουτισμένο με φυσικές αντιοξειδωτικές ουσίες οι οποίες το καθιστούν  μοναδικό για την υγεία του ανθρώπου. Το ελαιόλαδο διακρίνεται για το εξαιρετικό άρωμα, τη θεσπέσια γεύση του και στα προτερήματά του συγκαταλέγονται μοναδικά θρεπτικά και βιολογικά στοιχεία που το καθιστούν αναντικατάστατη τροφή. Αποτελεί το παραδοσιακό λιπαρό τρόφιμο της ελληνικής κουζίνας και βασικό συστατικό της τόσο γνωστής Μεσογειακής διατροφής η οποία αποτελεί πρότυπο υγιεινής διατροφής και παράγοντα μακροζωίας.